ปัญหาของวัยรุ่น

เรื่อง  ครูลำเอียง

"เราเป็นคนหนึ่งที่เรียนหนังสือไม่ค่อยเก่ง แต่ก็มีความขยันตั้งใจเหมือนเด็กทั่วไป แต่ที่เรารู้สึกอึดอัดมากคือ อาจารย์คนหนึ่งจะให้ความเอ็นดูและใส่ใจแต่เด็กที่เรียนดี คะแนนดี เท่านั้น ซึ่งทำให้เราและเพื่อนหลายๆ คนรู้สึกว่าเวลาเราถามอะไรไปทั้งเรื่องเนื้อหาที่เรียน หรือแม้แต่พูดคุยเรื่องทั่วไปกับอาจารย์คนนี้ ก็เหมือนไม่ได้รับความสนใจเท่าที่ควร แต่ถ้ากับเพื่อนเรียนดีที่อาจารย์ชอบก็จะเป็นอีกแบบหนึ่งเลย มันเหมือนกับเราไม่ได้รับความยุติธรรม และยิ่งทำให้เรามีอคติกับอาจารย์คนนี้ไปเลย เราควรจะทำอย่างไร"

               ในการแก้ปัญหาคุณครูเหมือนจะไม่รักไม่สนใจเรานี้ พี่แนนแนะนำว่าเราคงจะไปเปลี่ยนอุปนิสัยใจคอหรือความคิดที่คุณครูมีต่อเราไม่ได้ ถ้าเรายังทำตัวเป็นคนเดิม แล้วคาดหวังรอคอยให้คุณครูท่านเปลี่ยนใจมารักมาสนใจ สอนเราเยอะๆ เหมือนเพื่อนที่เก่งกว่าเรา พี่แนนมีสองทางเลือกสำหรับเรื่องนี้คือรอจนตาย หรือไม่ก็ครูเกิดมีอะไรดลใจให้มาสนใจเราแบบปาฏิหาริย์ ซึ่งชาวพุทธศาสนิกชนอย่างเราไม่ควรนั่งรอปาฏิหาริย์ แต่ต้องออกกายบริหาร ศัพท์ในทางพระเรียกว่าให้เร่งบำเพ็ญบารมีเพิ่มเติมด้วยการพัฒนาตัวเอง เปลี่ยนแปลงตัวเอง แน่นอนว่าการกระทำเปลี่ยน ผลลัพธ์ต้องเปลี่ยนแน่นอน สิ่งนี้เป็นหลักกฎแห่งกรรมที่พิสูจน์ได้ด้วยตามนุษย์ปุถุชนอย่างเราทุกคนนี่เอง
         หลักการเปลี่ยนแปลงตนเอง แทนการรอคอยพระคอยเจ้า คอยท่านอุปถัมภ์นี้เป็นธรรมะที่เป็นสากล แม้แต่ Albert Einstein ยังคิดเช่นเดียวว่า ‘Insanity is doing the same thing over and over, and expecting a different result.’ ความโง่เขลาเบาปัญญาคือการทำในสิ่งเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วคาดหวังจะได้ผลลัพธ์ที่เปลี่ยนไป ดังนั้นเปลี่ยนตัวเองก่อน อย่างน้อยๆ กุศลจากการไม่คิดร้ายต่อผู้มีพระคุณ จะส่งผลให้ใจเราสงบสุขและปลอดโปร่งเหมาะต่อการเรียนรู้ ประกอบด้วยฉันทะ ความอยากทำ และวิริยะคือเพิ่มความเพียรในการเรียนรู้ อย่างน้อยๆ แม้น้องอาจจะไม่รู้สึกถึงความรักและเอ็นดูที่ครูมีต่อน้องมากขึ้น แต่ที่น้องจะได้รับเพิ่มขึ้นแน่นอนคือความรู้ที่สร้างขึ้นโดยปัญญาของเราเอง แม้ตอนนี้เราจะไม่ใช่บัวที่โผล่พ้นน้ำแล้ว แต่หากมีความเพียรที่จะเสาะหาแสงสว่าง หรือความรู้ให้แก่ตัวเอง เราก็จะบัวเหนือน้ำที่พร้อมจะบานสะพรั่งในกาลที่สมควรแก่การกระทำนั้นเอง พี่แนนคนนี้ขอเป็นครูอีกหนึ่งคนที่พร้อมเป็นกำลังใจให้ค่ะ